The National - Boxer (2007)

Ocena: 10/10
Najważniejszy album The National i jeden z najbardziej eleganckich manifestów indie rocka dekady.

„Boxer” to płyta, która ugruntowała pozycję The National jako mistrzów intymnych narracji i subtelnej emocjonalności. Wydana w 2007 roku, była krokiem naprzód po już bardzo udanym Alligator. Zespół postawił tutaj na bardziej wyrafinowane, kameralne brzmienie — z naciskiem na smyczki, pianino i niezwykle świadomą produkcję.

Album otwiera „Fake Empire”, jeden z ich najbardziej rozpoznawalnych utworów — pulsujący, zbudowany na nieregularnym metrum i pianinie przypominającym minimalistów w stylu Steve’a Reicha. Tekst, pełen ironii i zmęczenia polityczną rzeczywistością (to czas drugiej kadencji George'a W. Busha), staje się hymnem apatii nowoczesnego człowieka.

Kolejne utwory pogłębiają klimat cichego niepokoju:

• „Mistaken for Strangers” — szybki, nerwowy numer o wyobcowaniu i samotności w tłumie,

• „Slow Show” — wzruszająca ballada o niezdarności emocjonalnej w miłości; intymna, jak szept do ucha ukochanej osoby,

• „Apartment Story” — esencja miejskiej melancholii, o życiu w czterech ścianach z drugim człowiekiem, próbując nie zwariować.

Matt Berninger brzmi jak narracyjny Nick Cave połączony z Leonardem Cohenem, a teksty — pełne obrazów codzienności — urzekają swoją precyzją. Bracia Dessnerowie i Devendorfowie tworzą tu aranżacje delikatne, ale nieprzewidywalne. Boxer to płyta, która z wiekiem tylko zyskuje. Album do słuchania po zmroku, z kieliszkiem wina i sercem otwartym na pęknięcia.