🌇 3. Red Hot Chili Peppers – By the Way (2002)

Label: Warner Bros.
Produkcja: Rick Rubin
Czas trwania: 68:46
Skład: Anthony Kiedis, John Frusciante, Flea, Chad Smith

„Miłość, harmonia i sztuka dojrzewania”

Po sukcesie „Californication” zespół mógł pójść dwiema drogami: wrócić do funkowych korzeni albo pójść dalej ścieżką melodii i emocji. Wybrali to drugie – i stworzyli jeden z najbardziej harmonijnych i pięknie zaaranżowanych albumów w swojej karierze.

„By the Way” to przede wszystkim dziecko Johna Frusciante. To on kształtował kierunek muzyczny, aranżował chórki, harmonię, prowadził kompozycyjnie. Rezultat? Album pełen barw, łagodności i emocjonalnej głębi. Tytułowy utwór to jedno z najbardziej energetycznych otwarć RHCP – z kontrastującymi zwrotkami rapowanymi i refrenem pełnym przestrzeni.

„Dosed”, z pięcioma gitarami i wielowarstwową harmonią, to prawdziwa perła – delikatna, wzruszająca, prawie beatlesowska. „Universally Speaking” i „The Zephyr Song” to psychodeliczne hymny o pięknie życia i duchowym poszukiwaniu. Nawet „Can’t Stop”, choć bardziej energetyczne, nadal mieści się w tej nowej estetyce – bardziej śpiewnej, mniej surowej.

Tekstowo Kiedis jest w najlepszej formie – jego liryka porusza tematy miłości, straty, odrodzenia. Dużo tu duchowości, kalifornijskiego mistycyzmu, odniesień do sztuki i przemiany. Flea i Chad Smith służą piosenkom, nie popisom – rytmika jest bardziej subtelna, służebna wobec melodii.

Dlaczego ten album jest niedocenianym arcydziełem?

„By the Way” bywa ignorowane przez fanów starszego, bardziej „funkowego” RHCP, ale to błąd. To najbardziej wyrafinowana muzycznie i emocjonalnie płyta w ich dorobku – efekt zespołu, który osiągnął pełnię artystycznej dojrzałości.

🎨 Ocena: 9.5/10
Melodiczny triumf i manifest dojrzałości. Frusciante rozwinął tu skrzydła na dobre.