🏜 Queens of the Stone Age – Songs for the Deaf (2002)

Label: Interscope
Produkcja: Josh Homme, Eric Valentine
Czas trwania: 60:53
Skład: Josh Homme, Nick Oliveri, Mark Lanegan, Dave Grohl (perkusja!)

„Riffowy święty Graal XXI wieku – pustynny koncepcyjny przejazd przez piekło Kalifornii”

Songs for the Deaf to nie tylko najlepszy album QOTSA – to jeden z najważniejszych rockowych krążków XXI wieku. Koncepcyjnie to podróż przez kalifornijskie pustkowia, ujęta jako szalona jazda samochodowa, podczas której przełączasz stacje radiowe. Dźwięki fal radiowych, DJ-e z lokalnych stacji, absurdalne przerywniki – to wszystko buduje klimat drogi, nudy, przemijania… i czystej furii.

Muzycznie? Riffy tak ciężkie, że wgniatają w fotel. Dave Grohl za bębnami to jak turbodoładowanie – jego gra to czysta moc, szczególnie w „No One Knows” i „A Song for the Dead”. Perkusja jest tu niemal osobnym instrumentem prowadzącym – nie tylko tłem.

„No One Knows” to singiel doskonały – hipnotyczny riff, niesamowity groove, wokal Homme’a przechodzący od szeptu do falsetu. Ale to dopiero początek – „First It Giveth”, „Go with the Flow”, „Hangin’ Tree” (z Laneganem) i potężny finał w postaci „A Song for the Deaf” i „Mosquito Song” to kolejne etapy tej podróży w głąb amerykańskiej psychiki.

Mark Lanegan dodaje albumowi głębi – jego chropowaty wokal kontrastuje z Homme’em, tworząc niemal dualizm dobra i zła, światła i mroku. Oliveri z kolei wnosi czystą nieokiełznaną energię, którą słychać np. w „You Think I Ain’t Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire”.

Tekstowo płyta łączy w sobie frustrację, nihilizm, odurzenie, poczucie bezsensu i desperacji. To nie „zabawa” – to desperacki taniec na granicy wyczerpania.

Dlaczego to magnum opus?

Bo wszystko się tu zgadza: koncept, brzmienie, emocje, kompozycje. To album, który nie tylko definiuje brzmienie QOTSA, ale też stawia ich na podium nowoczesnego rocka.

🚗 Ocena: 10/10
Arcydzieło stoner rocka. Pustynna Biblia dla fanów gitar.