🖤Manic Street Preachers -  The Holy Bible (1994)

Najciemniejsza, najbardziej bezkompromisowa płyta britrocka

The Holy Bible to nie tyle album, co manifest. Manic Street Preachers stworzyli dzieło brutalne, intelektualne i emocjonalnie wyczerpujące. Teksty Richeya Edwardsa są tu pełne odniesień do polityki, historii, samookaleczeń, totalitaryzmu i alienacji — śpiewane niemal bez filtra, bez próby przypodobania się komukolwiek.

Muzycznie płyta jest zimna i klaustrofobiczna ❄️: industrialne gitary, mechaniczna perkusja, ascetyczna produkcja Steve’a Albini. Utwory takie jak „Yes”, „Faster”, „Ifwhiteamericatoldthetruthforonedayitsworldwouldfallapart” czy „4st 7lb” atakują słuchacza bez ostrzeżenia. Nie ma tu miejsca na ulgę ani na refreny do śpiewania na stadionach.

To album o dehumanizacji, o tym, jak system mieli jednostkę. Jednocześnie jest to jedna z najbardziej szczerych płyt w historii rocka — do bólu prawdziwa 🩸. Po zaginięciu Richeya album nabrał jeszcze bardziej mrocznego, niemal proroczego wymiaru.

Ocena: arcydzieło / punkt bez powrotu