🌌Linkin Park – A Thousand Suns (2010)

Label: Warner Bros.
Produkcja: Rick Rubin, Mike Shinoda
Czas trwania: 47:48
Skład: bez zmian

„Koniec świata, wojna, człowieczeństwo – konceptualny odlot”

Po eksperymentalnym Minutes to Midnight, który rozczarował niektórych fanów, Linkin Park zaryzykowali jeszcze bardziej – i stworzyli coś, czego nikt się nie spodziewał. A Thousand Suns to elektroniczna, koncepcyjna podróż przez świat zniszczony wojną, technologią i ludzką chciwością. To najodważniejszy i najbardziej artystyczny album w ich karierze.

Nie ma tu już nu metalu – to elektronika, ambient, industrial, art rock, a miejscami wręcz trip-hop. Album otwierają „The Requiem” i „The Radiance” – z mrocznym, apokaliptycznym klimatem i samplem głosu Roberta Oppenheimera („Now I am become death...”). Dalej „Burning in the Skies”, „Waiting for the End” i „Iridescent” pokazują zupełnie nowe oblicze zespołu – łagodniejsze, refleksyjne, ale też przejmujące.

„Wretches and Kings” oraz „When They Come for Me” to powrót do ostrego rapu Shinody, ale w zupełnie nowym kontekście – bardziej plemiennym, wojowniczym, eksperymentalnym. Największym osiągnięciem jest jednak „The Catalyst” – utwór totalny, który przechodzi przez kilka form i brzmień, od ambientu po industrialny pop.

To album przerywany interludiami, cytatami, efektami dźwiękowymi. Ale nie jest chaotyczny – to przemyślany koncept o zderzeniu cywilizacji z jej własnymi demonami. Klimat jest ciężki, ale niesamowicie wciągający.

Dlaczego to arcydzieło?

Bo to nie tylko płyta, to doświadczenie. Odważne, wielowarstwowe, emocjonalne i pełne lęku. Linkin Park odcięli się tu od swojej przeszłości i zbudowali coś, co można postawić obok Kid A Radiohead jako dowód na to, że wielki zespół może się kompletnie przeobrazić – i zwyciężyć.

🌠 Ocena: 9.5/10
Najambitniejszy album zespołu. Odważna eksploracja brzmień i idei.