🎸 1. Alice In Chains – Dirt (1992)

Label: Columbia Records
Produkcja: Dave Jerden
Czas trwania: 57:38
Skład: Layne Staley (wokal), Jerry Cantrell (gitara, wokal), Mike Starr (bas), Sean Kinney (perkusja)

„Z dna uzależnienia ku nieśmiertelności”

„Dirt” to płyta, która nie tylko ugruntowała pozycję Alice In Chains w grunge’owej scenie Seattle, ale też wyniosła ich ponad nią — do rangi zespołu o ponadczasowym ciężarze emocjonalnym i artystycznym. To zapis brutalnie szczerej walki z uzależnieniem, depresją i alienacją. Gdy większość zespołów tamtej sceny flirtowała z nihilizmem, Alice In Chains żyli w nim po szyję — i „Dirt” to dokument tego stanu.

Album otwiera się niszczycielskim „Them Bones” — krótki, zwięzły manifest śmiertelności. To wprowadzenie do podróży po ciemnych zakamarkach psychiki Layne’a Staleya, którego teksty pełne są bólu, destrukcji, ale też chwiejnej refleksji. W utworze tytułowym słyszymy słowa: "I want you to scrape me from the walls and go", co doskonale oddaje egzystencjalny bezwład, z którym zmagał się wokalista.

Riffy Jerry’ego Cantrella są potężne, często sabbathowskie w swojej strukturze — ciężkie, ociężałe, ale doskonale zaaranżowane („Rain When I Die”, „God Smack”). Z drugiej strony pojawiają się utwory niemal elegijne — jak poruszające „Down in a Hole”, czy hipnotyczne „Rooster”, które opowiada historię ojca Cantrella służącego w Wietnamie.

Klimat albumu jest gęsty jak smoła, a produkcja Dave’a Jerdena wydobywa z brzmienia zespołu klaustrofobiczną intensywność. Całość kończy się utworem „Would?” — jednocześnie hołdem dla zmarłego Andrew Wooda i gorzką refleksją nad śmiercią jako nieodłącznym towarzyszem życia.

Dlaczego to klasyk?

„Dirt” to jedna z najważniejszych płyt lat 90., która zdefiniowała nie tylko estetykę grunge’u, ale i sposób, w jaki muzyka rockowa może eksplorować tematy autodestrukcji i duchowej ruiny. Każda nuta, każda linijka tekstu ma tu wagę ołowiu.

🔥 Ocena: 10/10
Niezapomniane arcydzieło. Album, który rani, ale którego nie da się nie słuchać.