🖤 2. Alice In Chains – Alice In Chains (1995)

Label: Columbia
Produkcja: Toby Wright, Alice In Chains
Czas trwania: 64:48
Skład: Layne Staley, Jerry Cantrell, Mike Inez, Sean Kinney

„Tripod: muzyka końca wszystkiego”

Wydany w 1995 roku trzeci studyjny album zespołu — znany potocznie jako „Tripod” ze względu na okładkę z trzynogim psem — to dzieło zrodzone w cieniu destrukcji. Layne Staley był już głęboko uzależniony, niemal całkowicie wycofany z życia publicznego. Płyta powstała w atmosferze izolacji, bez tras koncertowych, niemal bez promocji, a mimo to zadebiutowała na 1. miejscu listy Billboardu. To świadectwo siły, jaką wciąż miał ten zespół — nawet na granicy upadku.

Album otwiera „Grind” — powolny, pełen jadu kawałek z tekstem będącym odbiciem postawy „mam was wszystkich gdzieś”. Głos Layne’a brzmi jakby był wyciągnięty z czeluści jakiegoś sarkofagu — pełen echa, zbolały, ale niepokojąco pewny siebie.

Płyta jest trudna — zarówno muzycznie, jak i emocjonalnie. To jak powolne rozkładanie się ciała i duszy na dźwięk. „Sludge Factory” to dosłowna definicja bagna, zarówno w tekstach, jak i w brzmieniu. Ale obok tych dusznych kawałków mamy też bardziej przystępne, choć nadal melancholijne momenty, jak „Heaven Beside You” i „Over Now”, gdzie Cantrell przejmuje główny wokal.

Tekstowo to najbardziej ponury i apokaliptyczny album zespołu. Staley zdaje się pisać pożegnanie z życiem, choć jeszcze nie wypowiada tego wprost. Linijki typu „It's over now / The end is near” czy „You insult me in my home, you're forgiven this time” brzmią jak fragmenty testamentu.

Co czyni tę płytę wyjątkową?

To nie jest płyta dla każdego. Nie oferuje wyraźnych singli, nie daje ukojenia, nie daje nadziei. Ale to właśnie ta odwaga — aby stanąć twarzą w twarz z całkowitym rozpadem — czyni ją wielką. To jak spojrzenie w oczy człowieka, który wie, że nie przetrwa — ale mimo wszystko próbuje coś jeszcze powiedzieć.

🕯️ Ocena: 9.5/10
Piękna i przerażająca zarazem. Ostatnia pełna deklaracja wielkiego zespołu u progu tragedii.